Park krajobrazowy w miejscowości Łęka Opatowska powstał w II połowie XIX. Według wykonanej inwentaryzacji powierzchnia parku wynosi 4,14 ha. Czytelny pierwotny układ przestrzenny. Na terenie parku znajduje się 741 drzew, a wśród nich 31 sztuk to drzewa o dużych wartościach dendrologicznych tak zwane drzewa okazowe. Wyróżnić można: wiązy szypułkowe, lipy drobnolistne, klony pospolite i kasztanowce białe rosnące w obramowaniu parku od strony północnej. W centrum parku znajdują się drobne jesiony wyniosłe. Przy dawnej rządówce przetrwały posadzone symetrycznie daglezje.

Rządcówka w Łęce Opatowskiej została wzniesiona latach 70-tych XIX wieku. Jest to parterowy budynek z mieszkalnym poddaszem nakryty dwuspadowym dachem. Elewacja frontowa zwrócona na południe jest dziewięcioosiowa, z trzyosiowym ryzalitem na osi mieszczącym wejście i klatkę schodową. Elewacja zachodnia trzyosiowa na parterze i na piętrze w szczycie uformowany z cegieł okulus, na parterze skrajną południową oś wyznacza blenda, w partii piwnic osie wyznaczają trzy blendy.

Dom celny jest budynkiem wzniesionym w na początku lat dwudziestych XX w. Zbudowany na planie prostokąta, nakryty czterospadowym dachem. Elewacja frontowa znajduje się od południa, jest siedmioosiowa, trzy centralne osie podkreśla dodatkowo wystawka o trzech oknach zwieńczona uskokowym murem attykowym. W połaciach dachowych znajdują się lukarny powiekowe po dwie od południa i od północy pojedyncze od wschodu i zachodu.

Pochodzi z 1807 roku. Została wzniesiona w stylu klasycystycznym, jest murowana, tynkowana, na planie kwadratu. Ściany posiadają podziały ramowe, hełm piramidalny. Dzwon odlany został przez Piotra Boczka z Brzegu.

Utworzona w 2004r. w siedzibie stowarzyszenia -Towarzystwa Przyjaciół Rakowa. Wyposażona w eksponaty związane z dawnym życiem i pracą ludzi na wsi- przedmioty codziennego użytku, meble sypialniane, kuchenne. Eksponaty są darami mieszkańców miejscowości Raków. Na miejscu turyści mają możliwość skorzystania z kawiarenki.Możliwość zwiedzania po wcześniejszych uzgodnieniach telefonicznych pod numerem (062) 78 14 123.

Kaplica postawiona została w 1948 roku.

W Siemianicach pierwotny kościół był konstrukcji drewnianej, zbudowany przez Jana Siemiańskiego w 1553 roku. Krótko potem został zajęty przez husytów, kacerzy czeskich, którzy wypędzeni z Czech zajęli kościoły w okolicy za wyjątkiem kościoła w Opatowie. Po ich wypędzeniu z Polski stan dawniejszy kościoła przywrócił w 1621 roku ówczesny patron kościoła Joachim hr. z Tarnowa. Biskup wrocławski poświęcił kościół ponownie w 1623 roku. Świątynię powiększono w 1836 roku, a w 1858 rozebrano. Obecny murowany, neoromański kościół został wzniesiony w latach 1856-58 z fundacji Piotra Szembeka.

Został wzniesiony w 1900 roku. Pseudobazylika z transeptem (nawa poprzeczna) poligonalnie zamkniętym prezbiterium. Przy części południowej (prezbiterialnej) znajdują się kruchty. Elewacja frontowa (fasada) znajduje się od północy, na osi wieża pokryta wielobocznym hełmem, nad skrzyżowaniem naw sygnaturka. Świątynię wzniesiono w stylu neoromańskim- decydują o tym przysadziste proporcje, półkoliste zamknięcia otworów, detal architektoniczny i fryzy arkadkowe, bleny ciągnące się rzędem w górnej części transeptu. Na osi transeptu znajdują się pięciolistne rozety w uskokowym otworze.

Wzniesiony w 1835 roku przez Piotra Szembeka. W 1894 roku został całkowicie przebudowany w stylu neorenesansowym. Jest to budynek piętrowy, podpiwniczony z użytkowym poddaszem. Zbudowany na planie wydłużonego prostokąta, którego oś przebiega na linii północ-południe. Do północnej elewacji przylega węższy i niższy aneks gospodarczy. Główny budynek nakryty jest czterospadowym dachem, nad aneksem dach dwuspadowy. Elewacja frontowa zwrócona na zachód, 11 osiowa, z czego 3 centralne osie zajmuje 4 kolumnowy portyk zbudowany w wielkim porządku. Kolumny podtrzymują obszerną wystawkę. W elewacji ogrodowej, na osi, znajduje się taras. Naroże budynku, pilastry oraz kolumny zdobi groszkowa rustyka i boniowania.

Pomnik powstał w 1925 roku. Postawiono go ku czci poległych w I wojnie światowej, powstaniach i wojnie 1920 roku. Forma pomnika to obelisk ścięty ukoronowany orłem z rozpostartymi skrzydłami.

Wśród zabudowań dworskich w kompleksie pałacowym w Siemianicach wznosi się również spichlerz zbudowany w stylu klasycystycznym w I połowie XIX wieku. Spichlerz jest murowany, tynkowany, piętrowy, na rzucie prostokąta. Ściany posiadają podział ramowy, dach jest mansardowy z naczółkami i dymnikami. Spichlerz zdobią drzwi klepkowe.

Jeden z budynków objęty kompleksem pałacowym Pałacu Szembeków w Siemianicach. Budynek klasycystyczny z 1899r., posiada 5 szerokich drzwi, troje centralnych przedzielonych skarpami i oflankowanych pilastrami. Na osi budynku znajduje się wysoka ściana attykowa. Attyka znajduje się również nad 3 centralnymi osiami budowli. Nad trojgiem centralnych drzwi i ścianą attykową znajdują się trójkątne tympanony wydzielone wydatnymi gzymsami.

Parterowy budynek Dworca Kolejowego powstał w latach dwudziestych XX w. Jest to dawny budynek stacyjny. W okresie II Rzeczpospolitej była to stacja końcowa Polskiej kolei na granicy polsko-niemieckiej. Wzniesiony został wraz z domami kolejowymi i domem celnym w tak zwanym stylu narodowym. Elewacja frontowa (fasada) jest zwrócona na południowy zachód. Budynek ma plan wydłużonego prostokąta nakryty czterospadowym dachem. Od frontu główne wejście prowadziło przez obszerny ryzalit nakryty dachem z naczółkiem. Wejście zostało zwieńczone półkolem wpisanym w trapez. W dachu znajdują się lukarny w formie leżącego prostokąta.

Letnia rezydencja hrabiny Marii z Fredrów Szembekowej. Była ona wnuczką komediopisarza Aleksandra Fredry. Kontynuowała rodzinne, nieprzerwane pisarstwo Fredrów - dziadka Aleksandra, ojca Jana Aleksandra, brata Andrzeja. Zasłynęła jako autorka utworów piętnujących przeróżne wynaturzenia życia publicznego i wady narodowe. Stworzyła mecenat artystyczno-naukowy. Protegowała w szczególności Tomasza Lisiewicza - ucznia Jana Matejki. Sam Matejko korzystał z niektórych eksponatów siemieńskiej kolekcji wypożyczonych mu do Krakowa.

Leży na skraju lasów opatowskich w odległości 2 km na północ od Opatowa w 3 ha parku otoczonym lasami. W 1180 roku Mnisi Premostratensi z klasztoru św. Wincentego Ołbinie p. Wrocławiem – fundacja Piotra Włostowica palatyna Bolesława Krzywoustego – zakładają wieś Opatów. W 1280 roku książę Przemysław Wielkopolski lokuje Opatów na prawie magdeburskim. Od tej chwili właścicielami opatowskich włości są urzędnicy królewscy: 1532r – wojewoda sieradzki Jan Spytko, 1585 kasztelan Sandomierski Stanisław Tarnowski, 1694 starosta Wieluński Jan Wiktor Olszewski, 1719 sędzia ostrzeszowski i Wawrzyniec z Osin Wężyk, biskup przemyski Walenty z Osin Wężyk w 1736, a w 1786 Franciszek hrabia Stadnicki.

Siemianice

Kolumna Św. Floriana – data powstania ok. XVIII w. , usytuowany przy alei kasztanowej z Siemianic do Lipia, fundatorem Kolumny był hrabia Szembek lub wcześniejsi właściciele ziemscy pałacu w Siemianicach. Po wojnie Kolumna została kilkakrotnie przebudowana, obecnie jest pod opieką Ochotniczej Straży Pożarnej w Siemianicach.