Parterowy budynek Dworca Kolejowego powstał w latach dwudziestych XX w. Jest to dawny budynek stacyjny. W okresie II Rzeczpospolitej była to stacja końcowa Polskiej kolei na granicy polsko-niemieckiej. Wzniesiony został wraz z domami kolejowymi i domem celnym w tak zwanym stylu narodowym. Elewacja frontowa (fasada) jest zwrócona na południowy zachód. Budynek ma plan wydłużonego prostokąta nakryty czterospadowym dachem. Od frontu główne wejście prowadziło przez obszerny ryzalit nakryty dachem z naczółkiem. Wejście zostało zwieńczone półkolem wpisanym w trapez. W dachu znajdują się lukarny w formie leżącego prostokąta.

Otwory okienne są wydłużone i zamknięte płasko. Koloryt elewacji jasny harmonizuje z dachówką i otynkowanymi na jasno kamionkami. Wejście flankowane dwoma owalnymi okienkami obecnie zamurowanymi.Władze pruskie w całym zaborze stosowały jednolitą formę architektoniczną i kolorystykę elewacji nawiązującą do gotyku ceglanego (nadbałtycki, krzyżacki). Na terenie zaboru wszystkie urzędowe budynki zachowywały elewację w surowej cegle np. dworzec w Kępnie, poczta, dworce kolejowe na trasie Poznań – Katowice. Po odzyskaniu niepodległości polskie władze zastosowały zabieg identyczny- zmieniły jedynie „decorum”. Stylistyka realizacji polskich nawiązywała do klasycyzmu i renesansu- epok w świadomości wykształconego społeczeństwa kojarzonych z największą potęgą dawnej Rzeczpospolitej. Tym tłumaczymy wygląd i wspólne cechy domu celnego, budynku stacyjnego oraz budynków kolejowych.

Opr. Henryk Bajor